نام تو می برم ؛ دهنم سبز می شود

تا می نویسم از تو ، قلم  سبز می شود

( از هر زبان که می شنوم نا مکرّر است )

این شعرها شبیه به هم  سبز می شود . . .

با ابر بی رمق ، حرَجی بر کویر نیست

پس جای ردّ پای تو ، غم سبز می شود

حتماً قرار نیست که باران شوی ، بیا !

این باغ با یکی دو سه نم ، سبز می شود

دل می زند به آبیِ دریای چشم هات

هی چشم های خیس بلم  سبز می شود

هر اتّفاق تازه در این باغ ، ممکن است

گُل هم به احترام تو  ،  خم  سبز می شود

گفتی : « بگو به جان من ! » ، آری ، به جان تو !

سوگند می خورم که قسم   سبز می شود

حالا  لبان قرمز خود را  تکان بده !

بختم  – اگر که زرد شوم –  سبز می شود ؟

این بوی آتش است  ،  ببین ؛ یا نمی رسی ،

یا  چوب خشک مزرعه هم  سبز می شود

. . .

گفتم دلت بسوزد  و  لبخند بشکفی . . .

گُل از شکاف سنگ  ،  چه کم  سبز می شود !

باشد !  نیا ، نبار ، نیاور !  ولی بدان

بُغضی میان صحن حرم  سبز می شود

. . .

باد شمال ، بوی تو  را  تا جنوب  بُرد

خرمای نخل خسته ی بم  سبز می شود

 گاه گاهی بیا و ترمز کن !

یک )

پیشکش به خاک پای واپسین پیامبر مهربانی ها

            آمین

بشنوم تا صدای باران را

خواندم آن شب دعای باران را

خواندم از روی دست برگی خشک

« شعرهایی برای باران »  را

گفتم  ای ابرهای دور از هم !

کرده این دل هوای باران را

من کویرم ؛ لبی ترک خورده

می زنم بوسه ، پای باران را

. . .

نوری از اوج بی کران تابید

دیدم آنک خدای باران را

ناگهان رعدها  صدا کردند

خاتم الانبیای باران را

آمد آن مرد آسمانی  گفت

با زمین ماجرای باران را

بعد خواندند جمله - با ترتیل -

ابرها ، آیه های باران را

. . .

چند قرن است این کویر « آمین »

گفته هر ربّنای باران را

صبح جمعه است و باز می بیند

ندبه خوان ، های های باران را

بنشين كه  بر  به  سرو  برومند  مي خورد

باشي  دل سفالي من ،  بند مي خورد

بي چشمهات  آن همه شب اشك و . . . چشمهام

امروز از لبان تو لبخند مي خورد

هي اخم مي كني تو  و  هي حرف مي زني

هي چاي مي خورد دل  و  هي قند مي خورد

اين گونه ، لب كه وا كني . . . اين گونه ، گونه هات . . .

بي شك ،  انار و خرما  پيوند مي خورد

من فكر مي كنم كه به رغم مفسّران

قرآن به ماهِ روي تو سوگند مي خورد

. . .

از عاشق تو پرت و پلا هم بعید نیست

با نام عشق ، هرچه بگويند مي خورد !

. . .

راننده ، گيج مزّه ي چُرتي كه پاره شد . . .

آژیر ، بوق ، همهمه . . .

                                -  « دربند » مي خورد ؟

 

( برای روز آخر محرّم که ماه همیشه هاست . . . )

 

موضوع عشق را

آن موی خونی ات

فراخوان شب شعری است

تا ابد . . .

بگو فصاحت كدامين قلم

مضمون غریب جدايي سرت را

با ردیف نیزه سروده است

چنان رسا ،

و چار پاره ي حزن آلود تنت را

در بحر خون و غبار

چنین بليغ

. . .

شاعر عارفانه هاي جاودان !

گفتي : بگو !

و دوبيتي شيواي زينب

نوشته شد در خون نامه ي نغزت

با واژه واژه « عون » و « محمّد »

كه تو ایجاز  خدايي و امروز

هفتاد و دو قطعه - قطعه ي ناب -

تقديمت شد

و دست های بسته ، همين امشب

منظومه ي غربتت را

به اطناب

خواهند نوشت

و فردا - فردای بي تو -

زینب است و غزلی ناتمام . . . 

راستی ،

بین تو و عشق

چه مراعات نظيري است ! 

 

و آن قافله ی شاعرانه . . . 

اگر خدا بخواهد ، کاروان شاعران عاشورایی –با چهل شاعر پیر و جوان - دوشنبه شب از شیراز راهی کربلا خواهد شد و اگر عمر و نفس ، یاری کند این بنده ی کمترین نیز یکشنبه به شیراز سفر خواهد کرد و به آن قافله ی شاعرانه خواهد پیوست .

این کاروان ، یک هفته در عراق برنامه خواهد داشت و در بازگشت به شیراز ، اول و دوم اسفند ماه ، شب شعر عاشورا را برپا خواهد کرد .

اگر توفیق ، رفیق باشد سلام رسان و دعاگوی همه ی دوستان خواهم بود .

 بحل کنید . . .

من که باشم که بر آن خاطر عاطر گذرم ؟

لطف ها می کنی ای خاک درت ، تاج سرم . . .

  سه بند از یک ترکیب بند عاشورایی :  

 

آن باد داغدیده دوباره وزان شده است

این خاک زخم خورده ، پریشان از آن شده است

آتش به عمر معرکه گیران ماتمت !

انگار باز مرثیه ی آب ، نان شده است

نامت چه کرده - مولا ! - با بغض واژه ها ؟

کاین گونه خون ز دیده ی شعرم روان شده است . . .

مبدا : مدینه

مقصد : کوفه

مگر دلی

نامه نوشته ، با دل تو همزبان شده است ؟

از : کوفیان

به : پور رسول خدا ؛ حسین

- مولا بیا !

نه ! کوفه مگر مهربان شده است ؟!

مولا میا ! به غربت آیینه ها قسم !

آه از غمی که شادی آهنگران شده است !

حرکت . . . ادامه . . . کرب و بلا . . . چند آه بعد

احساس می کنی که زمین ، آسمان شده است

ای نقطه ! حرف ! واژه ! قلم ! دل ! . . . وضو بگیر !

روز دهم . . .

- غریب اماما ! اذان شده است

قد قامتت بلند که : اینک نماز ظهر !

جمعی نگاهدار تو ای راز سر به مهر !

 

                   ***

آنک قیام خون خدا میر ماست این

- الله اکبر !

آری ، تکبیر ماست این

چشمان او تلاوت آیات مکی اند

- الحمدُ . . .

شکر ! - کرب و بلا ! - میر ماست این

اکبر . . . رکوع . . . هان ! به کماندارها بگو ؛

ای داغ بر جبین شما ! تیر ماست این

بوی قیام می دهد این سجده ، گوش کن . . .

- سبحان ربّی . . .

اشک نه ! شمشیر ماست این

برخیز اگرچه تشنه . . .

- بحول ِ . . .

خدای من !

دریا شده فرات ؟ . . .

نه ! تصویر ماست این

عباس را ببین چه قنوتی گرفته است . . . !

شمشیرشان کجاست ؟ علمگیر ماست این

تیر سه شعبه نیست که از خیمه می رسد

شور دعای کودک بی شیر ماست این

ای نعل های نو ! همه تن در تشهّدیم

سر . . .

- السلامُ . . .

نیزه ! . . .

تقدیر ماست این

بعد از نماز ظهر تو ، « تعقیب » دیدنی است

هنگام عصر ، بوی خوش سیب دیدنی است

 

                        ***

روشن ترین دمی که خدا آفرید بود

روزی که شب دوباره شبیهش ندید بود

لب تشنه بود قبله ؛ عدو ، دائم الوضو

جز این از آن شقاوت کوفی بعید بود . . .

بعد از نماز ظهر وَ پیش از امام عصر

جانی که میهمان خدا شد « سعید »  بود (۱)

جسمی پر از نشانه ی ایمان و کفر داشت